Objawy chorobowe

Problemy ze zdrowiem nie zawsze dają się łatwo wykryć w kocim organizmie. Szczególnie trudne do rozpoznania są choroby charakteryzujące się łagodnym początkiem i długim okresem rozwoju. Takie przypadki zachorowań we wczesnym etapie nie powodują zmiany przyzwyczajeń i zachowań kota. Zdolności adaptacyjne pozwalają mu na przystosowanie się do niekorzystnej sytuacji. Jedynie czasami udaje się wówczas zauważyć, iż coś dzieje się nietypowego. Wraz z rozwojem choroby zachowanie maine coona zdradza coraz więcej objawów. Do najbardziej wyraźnych oznak problemów zdrowotnych przede wszystkim należy zaliczyć: kaszel, katar, ciężki oddech, zmieniony głos, powtarzające się wymioty i/lub biegunki, krwiomocz, częste wizyty w ubikacji. Chory kot także może unikać towarzystwa, być osowiały mieć przechyloną głowę, utykać, przesypiać całe dni w jednym miejscu, "załatwiać się" poza swoją ubikacją, okazywać nadmierną agresję, protestować podczas głaskania i brania go na ręce oraz przejawiać wzrost lub spadek apetytu czy pragnienia. Dostrzeżenie niepokojących objawów powinno skłonić właściciela zwierzęcia do niezwłocznej konsultacji weterynaryjnej. W wielu przypadkach do postawienia prawidłowej diagnozy nieodzowne mogą okazać się testy laboratoryjne, badanie USG, prześwietlenie rtg, biopsja lub interwencja chirurgiczna. Wszystkie te działania, które zmierzają do podjęcia skutecznego leczenia mogą okazać się daremne, jeśli rozpoznanie choroby nastąpiło zbyt późno. Z tego względu tak istotne wydają się coroczne wizyty kontrolne w klinice weterynaryjnej.

Szczepienia

Jednym z najważniejszych obowiązków właściciela maine coona jest zapewnienie zwierzęciu stosownych szczepień. Poprzez podawanie właściwych szczepionek w określonym czasie można albo prawie całkowicie wyeliminować ryzyko wystąpienia wielu chorób zakaźnych, albo znacznie złagodzić skutki ich pojawienia się. Nawet, jeśli kot nie ma bezpośredniej styczności z innymi osobnikami - nie uczestniczy w wystawach i stale przebywa w domu - powinien zostać zaszczepiony przeciwko wirusowemu nieżytowi nosa i tchawicy (tzw. kociej grypie lub katarowi), chlamydii, panleukopenii i wściekliźnie.
Po urodzeniu system immunologiczny kociąt jest niedojrzały i opiera się na wyssanych z pokarmem przeciwciałach matki, których poziom przez okres kilkunastu tygodni stopniowo obniża się. Własny, dojrzały system immunologiczny wykształca się w 8 tygodniu życia. W przypadku szczepienia w zbyt młodym wieku dochodzi do kolizji przeciwciał z podaną szczepionką, co nie sprzyja powstaniu wyraźnej reakcji organizmu. Ponieważ nie istnieje praktyczna metoda pozwalająca na stwierdzenie poziomu przeciwciał, kocięta powinny otrzymywać wspomagające dawki szczepionek co 3 - 4 tygodnie dopóki nie osiągną wieku 12 - 16 tygodni. Koty starsze niż 16 tygodni na ogół nie miewają problemów wynikających z obecności przeciwciał przekazanych przez matkę. Ich organizm jest w stanie w pełni zareagować już po pierwszym w ich życiu szczepieniu. Podanie w tym wieku pierwszej szczepionki powinno mieć charakter dwufazowy i zabezpieczać przed większością typowych chorób. Celem pierwszej dawki jest stymulacja systemu immunologicznego do wytwarzania stosownych przeciwciał. Natomiast druga faza szczepienia (3 - 4 tygodnie później) ma działanie "przypominające" oraz gwarantuje silniejszą i trwalszą reakcję. Podobnym szczepieniom przypominającym należy raz do roku poddawać wszystkie dorosłe, a także będące w podeszłym wieku maine coony. Takie postępowanie pozwala stale utrzymywać poziom przeciwciał w organizmie kota na wysokim poziomie, a system immunologiczny w stanie gotowości do obrony przed wszechobecnymi zarazkami. Trzeba pamiętać, iż nawet typowo domowy maine coon może mieć kontakt z jakimś paskudztwem nieświadomie przyniesionym przez współmieszkańców na dłoniach, butach lub ubraniach.

Próby serologiczne

Próby serologiczne stanowią szeroką grupę testów wykonywanych na płynie surowiczym lub krwi celem sprawdzenia występowania określonego wirusa w organizmie badanego zwierzęcia. Najważniejszym ze wszystkich testów serologicznych dla właściciela i jego maine coona jest ten, który dotyczy wirusa kociej białaczki. Niezależnie od miejsca zakupu kota, należy zawczasu uzyskać pewność, iż aktualne wyniki badań wykluczają obecność tej choroby u zwierzęcia. Zazwyczaj nie ma potrzeby wykonywania testu u kocięcia przed szczepieniem, jeśli jego rodzice oraz pozostałe koty z hodowli zostały poddane testom białaczkowym i otrzymały wyniki negatywne.

Pasożyty jelit

Problem pasożytów na ogół nie dotyczy kociąt zakupionych w profesjonalnej hodowli, gdzie na bieżąco prowadzi się kontrolę tego zjawiska, a zwierzęta pozbawione są możliwości wychodzenia na zewnątrz budynku. Większość pasożytów jelit dostaje się w postaci jaj do przełyku kota w momencie jego kontaktu z odchodami zakażonego osobnika. Z tego powodu tak ważne jest odizolowanie maine coona od terenów odwiedzanych przez zwierzęta żyjące na swobodzie. Inna możliwość pojawienia się w organizmie pasożytów dotyczy jedynie kociąt - niektóre mogą zostać im przekazane przez matkę w okresie życia płodowego lub wkrótce po urodzeniu. Problemy z pasożytami nie są również obce kotom polującym, którym wraz ze zdobyczą czasami udaje się upolować coś więcej.
U wielu pasożytów w trakcie cyklu życiowego występują dwie formy - tkankowa i jelitowa. Zwłaszcza pierwsza z tych postaci często bywa nie zauważana, co znacznie wpływa na opóźnienie procesu leczenia. Zdarza się także, iż po zwalczeniu pasożytów żyjących w jelitach niektóre formy tkankowe wciąż pozostają przy życiu i przenoszą się z matki na jej potomstwo. Z tego też względu kocięta pochodzące ze schroniska lub od przypadkowego hodowcy należy poddać stosownym badaniom.
Obecność pasożytów w organizmie zwykle stwierdza się poprzez analizę odchodów kociąt mających 10 - 12 tygodni. Natomiast leczenie polega na podawaniu zwierzęciu przepisanych przez weterynarza środków. O skuteczności działania leków świadczą wyniki kolejnej analizy kociej kupy, wykonanej po kilku tygodniach.
Koty wyjątkowo narażone na kontakt z pasożytami powinny być kontrolowane w momencie pojawienia się podejrzanych wymiotów i biegunki, a także raz na rok w okresie szczepienia. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia pasożytniczych chorób, niektórzy hodowcy i weterynarze zalecają rutynowe podawanie bezpiecznych środków odrobaczających. Trzeba także pamiętać, iż niektóre mające związek z pasożytami choroby mogą być przeniesione na człowieka. Takim przykładami są toksoplazma i nicienie, które potrafią wyrządzić wiele szkód w ludzkim organizmie. Dbałość o maine coona powinna więc być podyktowana nie tylko dobrem kota, ale również domowników.

Troska o uzębienie

Pomimo czerpania wielu korzyści z jedzenia w domu, właśnie za sprawą pożywienia maine coon narażony jest na poważne problemy z uzębieniem. Konsystencja gotowego pokarmu nie angażuje kocich szczęk w intensywne procesy chrupania i przeżuwania, które w sposób samoistny działałyby oczyszczająco. Zęby domowego kota wymagają więc przeprowadzania okresowych zabiegów pielęgnacyjnych pozwalających na utrzymanie w należytym zdrowiu całej jamy ustnej.
Właściciel mający w sobie dużo samozaparcia może spróbować codziennie czyścić swojemu zwierzęciu zęby (przez ok. pół minuty) za pomocą specjalnych przyborów zakupionych w sklepie zoologicznym. W skład zestawu do pielęgnacji kocich zębów powinny wchodzić: waciki, szczoteczka oraz enzymatyczna pasta lub antyseptyczny płyn do płukania. Nie należy korzystać z ludzkich past do zębów, które oprócz działania podrażniającego charakteryzują się nieprzyjemnym dla kota smakiem. Jeśli kot podczas zabiegów pielęgnacyjnych sprawia wyjątkowo dużo kłopotów, można zrezygnować z codziennego czyszczenia i przeprowadzać je co kilka dni. Niektórzy właściciele maine coonów całkowicie rezygnują z mycia swoim zwierzętom zębów na rzecz częstszych zabiegów weterynaryjnych.
Zależnie od poziomu dbałości o uzębienie, co pewien czas konieczne okazuje się dostarczenie kota do lecznicy w celu usunięcia kamienia nazębnego. Zabieg ten wykonywany jest pod znieczuleniem ogólnym za pomocą typowych przyrządów dentystycznych. Po oczyszczeniu następuje polerowanie zębów, które pozwala zlikwidować zarysowania będące potencjalnym siedliskiem rozwoju nowego kamienia nazębnego. Aby zapobiec próchnicy, w niektórych przypadkach podawany jest fluor.

Kastracja

Każdy kot rasy maine coon, którego stan zdrowia lub cechy osobowościowe i fizyczne nie predestynują do rozrodu, powinien być poddany kastracji. Dla takiego zwierzęcia, jak i jego właściciela skutki operacji zazwyczaj nie są odczuwalne, a jedyną wadą jest nieodwracalna niezdolność do rozmnażania. Typowe twierdzenie o wyjątkowej otyłości kastratów w warunkach prawidłowego żywienia nie jest zgodne z prawdą. Również błędny jest pogląd, iż dzięki macierzyństwu kotka staje się bardziej przymilna. Na pewno natomiast poprzez kastrację osiągniemy wiele korzyści, do których można zaliczyć: złagodzenie seksualnej frustracji zwierzęcia, wykluczenie chorób układu rozrodczego (rak jąder, ropomacicze) oraz ograniczenie lub całkowite wyeliminowanie uciążliwych zachowań (spryskiwanie moczem, kocie walki, uporczywe ruje).
Kastracja kocura
Typowy zabieg kastracji kocura polega na wykonaniu nacięcia w mosznie i usunięciu przez nie jąder. Chociaż dopuszcza się kastrowanie już w wieku 12 tygodni, zwykle odbywa się to pomiędzy szóstym a ósmym miesiącem życia. Innym rozwiązaniem, mającym spowodować niepłodność, jest wycięcie nasieniowodów, zwane wazektomią. Zabieg taki pozwala na uchronienie jąder, które odpowiedzialne są za wytwarzanie testosteronu. Kocur poddany wazektomii z reguły przejawia zachowania typowe dla osobnika zdolnego do rozmnażania.
Kastracja kotki
U kotki, podobnie jak u kocura, kastracja może zostać przeprowadzona już w dwunastym tygodniu życia. W praktyce jednak najczęściej zabieg ten wykonuje się w wieku 6 miesięcy. Chirurgiczna sterylizacja polega tutaj na usunięciu jajników i macicy, przez co następuje eliminacja hormonów kierujących objawami rui.