Zapoznanie z nowym domem

Pierwsze dni pobytu małego maine coona w nowym domu dostarczają wielu wrażeń zarówno domownikom jak i samemu zwierzęciu. Jest wielce prawdopodobne, że kociak po raz pierwszy w swoim życiu znalazł się w obcym otoczeniu z dala od matki i rodzeństwa. Fakt ten jest dla zwierzęcia źródłem dużego stresu i powinien skłonić współmieszkańców do właściwego postępowania. Szczególnie dzieciom należy uzmysłowić zaistniałą sytuację i przekonać je do cichszej zabawy. Przede wszystkim powinniśmy z małym zwierzęciem postępować bardzo łagodnie i bez natarczywości. Delikatne głaskanie i przemawianie spokojnym tonem pozwoli kotu upewnić się w przekonaniu, iż nie zagraża mu żadne niebezpieczeństwo.
Sposób, w jaki zwierzę jest traktowane na początku pobytu u nowego właściciela, będzie rzutował na zachowanie maine coona w przyszłości. Wprowadzony do hałaśliwego domu mały kot szybko znajdzie sobie kryjówki zapewniające odrobinę spokoju. Może się zdarzyć, iż w takich warunkach wykształci się jego lękliwa natura, która nawet w dorosłym życiu będzie brała górę nad racjonalną oceną sytuacji.
Równie łagodnie podczas zapoznawania z nowym środowiskiem należy obchodzić się z dojrzałym kotem. Dorosłe osobniki wprawdzie przyzwyczajone są do różnych ludzkich zachowań, jednak także one mogą odczuwać duży dyskomfort, głównie z powodu naruszenia ich stabilizacji życiowej.
Niezależnie od wieku, nowoprzybyły maine coon powinien na początku mieć dostęp do ograniczonej części (zwłaszcza dużego) mieszkania. Szczególnie kocięta mogą być przytłoczone przestrzenią nowego domu. Z tego powodu wystarczy im wydzielić jedno lub dwa pomieszczenia, gdzie należy ustawić kocie WC oraz miski z wodą i pożywieniem.
Punktem startowym w poznawaniu nowego otoczenia powinna dla maine coona być jego ubikacja. Po 10 do 15 min. warto jest przypomnieć zwierzęciu to miejsce i ponownie wstawić kota do kuwety. Kilkakrotne powtórzenie tej czynności zagwarantuje efekt zapamiętania miejsca do załatwiania potrzeb fizjologicznych. Samodzielne odnalezienie przez kota jego ubikacji i skorzystanie z niej jest dla nas sygnałem jego dobrej orientacji w udostępnionych pomieszczeniach. Od tego momentu można rozpocząć stopniowe, najlepiej dzień po dniu, otwieranie zwierzęciu pozostałych części mieszkania. Jeżeli czasami naszemu maine coonowi zdarzy się zanieczyścić odchodami jakieś miejsce w domu, oznacza to, że kot nie poznał wystarczająco dobrze przeznaczonej dla niego przestrzeni i zapomina lokalizację swojej ubikacji. W takiej sytuacji trzeba ponownie ograniczyć dostęp do niektórych pomieszczeń.
Drugim po WC miejscem, do którego należy skierować nowego domownika, jest jego kącik jadalny. Przeznaczona na jedzenie miska powinna zawierać albo dokładnie ten sam pokarm, który kot do tej pory otrzymywał, albo pożywienie oparte na tych samych składnikach. Z czasem można starać się podawać mieszanki zawierające także inne składniki a w następnym etapie spróbować całkowicie zmienić dietę żywieniową. Codziennie zmieniana woda jest natomiast tym, co przez całe życie kota pozostaje niezmienne. Gwałtowna zmiana elementów wchodzących w skład kociego jadłospisu zwykle prowadzi do problemów żołądkowych, co jest szczególnie uciążliwe, gdy odruch korzystania z kuwety nie jest wystarczająco wyćwiczony.
Gdy mały maine coon przekroczy próg naszego mieszkania, nie musimy od razu podawać mu jakichkolwiek zabawek, gdyż jego mózg i tak odbiera nadmiar bodźców wypływających z nowego środowiska. Po kilku dniach adaptacji kot z ochotą powinien odpowiedzieć na naszą zachętę do skorzystania z przeznaczonych do zabawy gadżetów.

Maine coon poza domem

Pozwalanie kotu na wychodzenie z domu czyni dla zwierzęcia okazję do poznania całkiem innego świata i przeżycia nowych wrażeń. Z drugiej jednak strony, stanowi poważne zagrożenie dla jego zdrowia, a nawet życia. Stwierdzono, iż koty, którym wolno przebywać poza domem z reguły krócej żyją. Są one bardzo częstymi ofiarami różnorodnych wypadków. Pomimo przebytych szczepień poważnie narażone są na zarażenie się niebezpiecznymi wirusami, do których między innymi należą kocie odmiany białaczki i zapalenia otrzewnej. Samodzielne zdobywanie pożywienia sprzyja powstawaniu problemów żołądkowych i rozwojowi pasożytów w organizmie. Również czynniki atmosferyczne, takie jak niska temperatura czy deszcz, źle wpływają na samopoczucie i zdrowie kota.
Życie kota, który stale pozostaje w mieszkaniu i jest pod troskliwą opieką, wcale nie musi być nudne, a co ważniejsze - jest znacznie bezpieczniejsze. Zwierzę takie nie jest narażone na wypadki z udziałem samochodów, nie odnosi też ran w walkach z innymi osobnikami. Ryzyko pojawienia się chorób i pcheł jest bardzo niewielkie, podobnie jak nie chciana przez nas przypadkowa ciąża. Właściwe odżywianie maine coona, połączone z organizowaniem mu zabaw, jest dla kota wystarczającą rekompensatą za przymus ciągłego pozostawania w domu.
Jeśli, pomimo wszelkich potencjalnych problemów, zdecydujemy się dać zwierzęciu trochę swobody, musimy zachować należyte środki ostrożności. Przede wszystkim nie należy całkowicie pozostawiać bez nadzoru kota, który nie ukończył, w zależności od indywidualnego stopnia rozwoju psychofizycznego, 14 do 16 tygodni życia. Pierwsze otwarcie drzwi na świat zewnętrzny powinno nastąpić dopiero po zakończeniu cyklu zalecanych szczepień. W przypadku zaginięcia kota bardzo przydatny może okazać się wcześniej założony zwierzęciu identyfikator.

Zagrożenia w domu

Nawet maine coon, które nigdy nie wychodzi poza mury swojego domu, może znaleźć się w sytuacjach bezpośrednio lub pośrednio zagrażających jego życiu. Bardzo często dzieje się tak na wskutek ludzkiej nieuwagi i bezmyślności. Osoby mieszkające z kotem muszą zdawać sobie sprawę, iż dostęp do niektórych przedmiotów może być dla zwierzęcia niebezpieczny.
W pierwszej kolejności trzeba tu wymienić przybory mające związek z szyciem, szydełkowaniem, robieniem na drutach i majsterkowaniem. Kontakt kota z tego typu długimi i ostrymi przedmiotami może w rezultacie przynieść poważne poranienia przewodu pokarmowego. Równie niebezpieczna może okazać się zabawa zwierzęcia ze zwisającymi żyłkami, sznurkami lub poniewierającymi się torbami foliowymi. Kotu zaplątanemu w któryś z tych przedmiotów grozi nawet uduszenie. Kolejne zagrożenie stanowią dla maine coona duże zbiorniki z wodą. Zwłaszcza wśród małych kotów ryzyko utonięcia w akwarium czy muszli klozetowej jest duże. Dodatkowo, zamykanie muszli ma jeszcze jeden korzystny aspekt - uniemożliwia zwierzętom picie znajdującej się tam zanieczyszczonej wody.
Wszystkie domowe koty żywo reagują na przelatujące za oknem ptaki. Aby zapobiec wypadnięciu polującego maine coona, należy albo zrezygnować z pełnego otwierania okien albo zainstalować w okiennicach siatki zabezpieczające.
Problemy ze zdrowiem mogą być także wynikiem zjedzenia przez kota szkodliwej dla niego rośliny doniczkowej lub dostania się do organizmu środków chemicznych czy lekarstw. Chociaż sam maine coon raczej niechętnie zlizuje rozlane na jakąś powierzchnię substancje, zdarza mu się całkiem beztrosko po nich przechadzać. Późniejsze mycie zamoczonych łap może się wiązać z wprowadzeniem do przełyku trującego wybielacza lub środka czyszczącego.
W żadnym wypadku nie wolno kotom podawać lekarstw przeznaczonych dla ludzi. Przekonanie, iż kota można leczyć w podobny sposób jak małe dziecko, jest błędne. Nieodpowiednie dawki i toksyczne działanie niektórych medycznych składników na zwierzęcy organizm zazwyczaj jeszcze pogarszają sytuację będącego w nienajlepszej kondycji maine coona.

Pielęgnacja futra

Natura wyposażyła maine coona w piękne futro, które nie wymaga zbyt wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Pomimo, iż z reguły zwierzę samo potrafi należycie zadbać o swój wygląd, ludzka pomoc w tym względzie pozwala całkowicie uchronić kota przed potencjalnymi problemami z sierścią. Czas spędzany na czesaniu maine coona ma także inne pozytywne znaczenie dla obu stron. Oprócz działania relaksującego, sprzyja również wykształcaniu się więzi pomiędzy kotem a jego opiekunem. Rozczesywanie futra jest dobrą okazją do obserwacji stanu skóry zwierzęcia. Poprzez usuwanie luźnego owłosienia ograniczamy ryzyko połykania przez kota znacznych ilości sierści, co często kończy się wymiotami.
Futro maine coonów nie posiada tak gęstego podszycia jak u persów czy innych długowłosych ras. W związku z tym, pojawiające się kołtuny nie są tak uciążliwe. Problemy tego typu występują najczęściej w momentach obfitego linienia. Mogą także wynikać z niewłaściwej higieny samego zwierzęcia, co może mieć swoje źródło w chorobie, podeszłym wieku lub otyłości kota.
Podczas wiosny i lata koty powinny być czesane w odstępach dwu lub trzydniowych. Natomiast w okresie jesieni i zimy wystarczy to czynić jeden raz w tygodniu. Rozczesywanie powinniśmy rozpocząć od zebrania "luźnej" sierści za pomocą grzebienia z metalowymi, rzadko rozmieszczonymi zębami. Zawsze należy pamiętać o właściwym kierunku wykonywania tej czynności - począwszy od wierzchołka głowy, poruszamy się w stronę ogona. Podobnie, zaczynając od kryzy, czeszemy klatkę piersiową kota. Dotykanie tych miejsc na ciele zwierzęcia zazwyczaj nie spotyka się z protestem z jego strony. Trudniej przychodzi kotu tolerowanie zabiegów pielęgnacyjnych okolic ogona i portek. Między innymi z tego względu należy przyzwyczajać maine coona do czesania od pierwszych miesięcy życia. Niewielkie kołtuny sierści można łatwo usunąć bez użycia przyrządów. Podczas wyciągania palcami trzeba pamiętać o delikatnych ruchach i jednoczesnym przytrzymywaniu włosów znajdujących się pod skołtunionym futrem. Większe kłęby przed usunięciem często wymagają rozdzielenia na mniejsze fragmenty za pomocą nożyczek lub cążków. Ponieważ trudno jest zauważyć granicę między skórą a sierścią, przecinanie należy przeprowadzać niezwykle ostrożnie. Jeśli istnieje ryzyko, że kot w jakiś sposób miał kontakt z zapchlonym zwierzęciem, powinniśmy do czesania futra użyć grzebienia z gęstym uzębieniem. O obecności pcheł w takim przypadku świadczą ich krwiste, zakrzepłe odchody zgarniane razem z sierścią maine coona.

Kąpiel

Dla kota, który nie uczestniczy w pokazach i wystawach, kąpiel nie jest obowiązkowym elementem higieny. W rzeczywistości może się okazać, że częste mycie kota niewłaściwym szamponem jest bardzo szkodliwe dla sierści. Do okresowej kąpieli należy używać jedynie środków specjalnie przygotowanych dla zwierząt. Co do ich rodzaju, warto jest skorzystać z porady hodowcy lub sprzedawcy w sklepie zoologicznym. Skórne problemy (łupież), infekcje lub pchły powinny być zwalczane za pomocą produktów przepisanych przez weterynarza. Trzeba zawsze pamiętać o starannym przestrzeganiu wskazówek zawartych na etykiecie. W niektórych przypadkach konieczne jest pozostawienie środka lub szamponu na sierści przez ściśle określony czas, którego nie wolno przekraczać.
Przed rozpoczęciem kąpieli powinniśmy przygotować w łazience odpowiednie wyposażenie oraz zapewnić sobie asystę. Będziemy potrzebować kawałków bawełny do ochrony uszu przed wodą, a także neutralnej maści do oczu, która zapobiegnie ich przypadkowym podrażnieniom. Ponadto, w zasięgu ręki muszą się znaleźć: szampon, kilka ręczników, metalowy grzebień oraz ręczna suszarka do włosów. Do spłukiwania może posłużyć zwykła miska lub kubek. Założenie kotu szelek bardzo ułatwia asystentowi przytrzymywanie maine coona, gdyż kot z reguły stara się bronić przed tego typu troską o jego futro. W pierwszym rzędzie delikatnie polewamy zwierzę ciepłą wodą, rozpoczynając od wierzchołka głowy, a kończąc na ogonie. W tym samym kierunku rozprowadzamy wylany na dłoń szampon, a następnie dokładnie spłukujemy. Osuszanie rozpoczynamy od owinięcia kota w ręcznik, który po przemoczeniu wymieniamy. W ostatniej kolejności, zachowując bezpieczną odległość, używamy suszarki.
Alternatywnym rozwiązaniem do mycia za pomocą wody i szamponu jest tzw. sucha kąpiel. Polega ona na wcieraniu w sierść kota preparatów (pudrów), które po wchłonięciu łoju podlegają wyczesaniu grzebieniem. Częstą wadą takich zabiegów jest szare i matowe futro, którego niekorzystny wygląd może utrzymywać się nawet przez kilkanaście dni.

Obcinanie pazurów

Obcinanie pazurów u maine coona, jakkolwiek nieprzymusowe, powinno być przeprowadzane co kilka tygodni. Rozpoczęcie tych praktyk we wczesnym wieku kota pozwala na łatwe jego przyzwyczajenie. Nadmiernie przerośnięte pazury są szczególnie łatwo zauważalne u kociąt, zwłaszcza podczas wspinaczki po firankach, meblach lub nogach domowników. Przed pierwszym obcinaniem warto jest podpatrzeć, w jaki sposób zabieg ten przeprowadza lekarz weterynarii. Do przycięcia pazurów można użyć zwykłego obcinacza do paznokci lub cążków zakupionych w sklepie zoologicznym. Podczas zabiegu powinniśmy skorzystać z pomocy drugiej osoby, której zadaniem będzie przytrzymanie kota. W momencie obcinania każdego koniuszka pazura musimy pamiętać o zachowaniu kilkumilimetrowego odstępu od znajdującej się w centrum, widocznej, różowej tkanki. W przypadku krwotoku na krwawiące miejsce należy zastosować stały ucisk (ok. 1 min.), a następnie przystawić kostkę lodu lub nasypać szczyptę mąki.
Zwłaszcza u starszych kotów można zaobserwować jeszcze jeden problem dotyczący ich "akcesoriów do drapania". Wrastające pazury są wynikiem niedostatecznej troski zwierzęcia o własną higienę, często powodują stany chorobowe i wymagają interwencji weterynarza.

Nie odpazurzać!

Trwałe pozbawienie kota pazurów, zwane onychectomią, jest zwykłym zabiegiem chirurgicznym przeprowadzanym przez lekarza weterynarii. Odpazurzaniu poddaje się albo wszystkie cztery kończyny albo tylko przednie łapy uśpionego, co najmniej dwunastotygodniowego maine coona. Czy można mieć jakiekolwiek wątpliwości dotyczące takiej chirurgicznej ingerencji? Wszak, niewinnie wyglądająca gilotynka (lub inny instrument) zagwarantuje dobry stan naszych mebli i tapet. Co więcej, zapewni także brak zadrapań kociego pochodzenia na ciałach domowników. Prawdziwy miłośnik kotów nie ma żadnych wątpliwości - wszystkie potencjalne korzyści są niczym w porównaniu z cierpieniem smutno pomiaukującego zwierzęcia. W istocie onychectomia jest niczym innym jak amputacją koniuszków kocich palców. Zabieg ten nie ogranicza się więc do usunięcia samych pazurów. Odpazurzanie można obrazowo przyrównać do amputacji fragmentów ludzkich palców w miejscu pierwszego, od strony paznokcia, stawu. Kot, poddany temu zabiegowi, z reguły przez długi okres odczuwa ból fizyczny. Musi on także pokonać stres wynikający z konieczności zmiany sposobu stąpania, gdyż brak pazurów wymusza nieco inne balansowanie ciężarem ciała. W wielu przypadkach skutkiem odpazurzania jest niekorzystna zmiana charakteru. Nie trzeba dodawać, iż całkowicie pozbawione swojej naturalnej broni zwierzę jest bezradne w starciu z pełnosprawnym przeciwnikiem.
Innym chirurgicznym zabiegiem, mającym na celu trwałe pozbawienie kota możliwości drapania, jest tendonectomia. Polega ona na przecięciu więzadeł, które w palacach zwierzęcia odpowiadają za wysuwanie pazurów. Okaleczony w ten sposób maine coon nie jest w stanie należycie dbać o higienę własnych łap. Jego schowane pazury wymagają stałego doglądania ze strony właściciela.
Oba opisane powyżej sposoby niewiele mają wspólnego z prawdziwą miłością do kotów. Bo cóż więcej, po wykastrowaniu i odpazurzeniu, możemy zafundować naszemu słodkiemu maine coonowi? Chyba tylko eutanazję...