Miski na jedzenie i wodę

Nasz kot powinien mieć oddzielne, trzymane w należytej czystości, miski na jedzenie i wodę. Mogą one być wykonane z plastiku, nierdzewnej stali, porcelany lub szkła. Materiał nie ma żadnego znaczenia pod warunkiem, że kot podczas kontaktu z plastikiem nie zdradza objawów alergicznych, co jednak zdarza się bardzo rzadko. Koty mające skłonność do trądziku należy wyposażyć w płytkie miski lub tekturowe tacki, aby ograniczyć możliwość ocierania wrażliwych miejsc o kawałki jedzenia i brzegi pojemnika.
Jest rzeczą zrozumiałą, że kształt i rodzaj miski jest sprawą drugorzędną w porównaniu z pożywieniem, które znajdzie się wewnątrz.

Kocia ubikacja

Obawa o zagrożenie czystości i porządku w domu, wynikająca z obecności zwierzęcia, jest podstawowym problemem potencjalnego nabywcy kota. Obecnie właściciele kotów mają wyjątkowo dużo możliwości wyboru elementów wchodzących w skład kociej ubikacji.
Najprostszym rozwiązaniem jest przeznaczenie do tego celu dużego kartonowego pudełka z przyciętymi brzegami, które jednak nadaje się tylko do kilkakrotnego użycia. Dużo wygodniejszym wyjściem jest zakup plastikowej kuwety (oddzielnej dla każdego żyjącego w domu kota). W sprzedaży dostępne są zarówno otwarte jak i zakryte pojemniki. Te drugie, wyposażone w zdejmowalną pokrywę, podczas korzystania zapewniają kotu atmosferę prywatności. Zwykle posiadają też filtr pochłaniający nieprzyjemne zapachy. Jednak co z ludzkiego punktu widzenia wydaje się dobre, niekoniecznie podoba się kotom - te, prawdopodobnie zniechęcane nagromadzonym pod pokrywą odorem, wydają się preferować otwarte kuwety.
Drugim, po pojemniku, składnikiem kociej ubikacji jest podściółka, którą pokrywa się dno kuwety. Kilkucentymetrowa warstwa może mieć na przykład postać tradycyjnego ilastego żwirku lub przypominającej piasek mieszanki, wyprodukowanej na bazie bentonitu i montmorylonitu. Zastosowanie tych minerałów zapewnia łatwe wchłanianie kociego moczu a następnie zbrylanie zużytej mieszanki. Przed wyborem podściółki należy mieć na uwadze fakt, że większość tego typu produktów po użyciu powinna znaleźć się na śmietniku, a tylko nieliczne mogą trafić do obiegu kanalizacji. Do ubikacyjnej muszli można między innymi wrzucać stosowane od niedawna granulaty uzyskiwane z przetworzonych odpadów drzewnych. Duża absorpcja, zbrylanie, słaba przyczepialność do łap maine coona oraz wygoda użycia sprawiają, iż ten rodzaj podściółki wydaje się najlepszym rozwiązaniem. Natomiast najtańszym wyjściem jest wykorzystanie w kociej ubikacji skrawków gazet lub całkowita rezygnacja z podściółki na rzecz zakupu specjalnej kuwety, co niekoniecznie musi przypaść do gustu kota mającego silną potrzebę zagrzebywania. Innym czynnikiem, który może być negatywnie odebrany przez maine coona, jest wzbogacony zapach piasku czy granulatu. Zastosowane do tego celu chemikalia, mające za zadanie całkowicie zneutralizować nieprzyjemną woń, mogą bardzo przeszkadzać zwierzęciu. Takiego kota należy wyposażyć w podściółkę bezzapachową. Ponieważ przyzwyczajenie jest silną cechą natury kota, dlatego rodzaj wybranej na początku podściółki powinien w miarę możliwości pozostawać niezmienny przez cały czas.
Nawet najlepiej perfumowany granulat nie zwalnia właściciela zwierzęcia od usuwania nieczystości z kociej ubikacji. Do tego celu można wykorzystywać zwykłą łopatkę lub przeznaczoną do tego szufelkę z otworami umożliwiającymi odsiewanie czystych granulek podściółki od zbrylonych nieczystości. Częstotliwość robienia porządków w kuwecie jest kwestią indywidualną, trzeba jednak pamiętać, iż niektóre koty drażni woń amoniaku ulatniającego się z moczu i unikają korzystania z takich ubikacji. Niezależnie od stosowanej podściółki korzystnie jest co kilka tygodni starannie umyć kuwetę w gorącej wodzie z mydlinami, pamiętając o jej odpowiednim wypłukaniu czystą wodą.
Równie ważnym, co elementy wyposażenia kociego WC, jest miejsce, w którym ono się znajdzie. Przeznaczony do tego celu zakątek domu musi zapewniać zwierzęciu odrobinę prywatności i mieć łatwy dostęp. Lokalizacja kociej ubikacji powinna uwzględniać także inne czynniki, które mogą działać na maine coona deprymująco (np. znajdujące się w pobliżu elektronarzędzia czy odkurzacz).

Przybory i środki do pielęgnacji

Pomimo, że maine coony posiadają długie, okazałe futro, w przeciwieństwie do innych długowłosych ras nie wymagają wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Okresowe czesanie futra przeprowadza się przy użyciu specjalnego metalowego grzebienia z rzadko rozstawionymi zębami. Do usuwania kołtunów używane są szczotki lub grzebienie o gęściejszym uzębieniu. W skrajnych przypadkach pomocne mogą się okazać szczotki do wyczesywania pcheł.
Wyjątkowo zabrudzonemu lub cierpiącemu na łupież zwierzęciu można zorganizować kąpiel. Do tego celu najlepiej nadaje się delikatny, wyprodukowany specjalnie dla kotów szampon. Nie wolno używać ludzkich szamponów lub odżywek, gdyż stosowane tam składniki działają podrażniająco na skórę maine coona.
Sklepy zoologiczne oferują różnorodne przyrządy służące do przycinania kocich pazurów. Zabieg ten jest koniecznym elementem dbałości o zwierzę uczestniczące w pokazach.

Zabawki i meble

Możliwość skorzystania z różnych form zabawy jest szczególnie ważna dla kotów stale pozostających w domu. Rolę zabawki może na przykład pełnić kula zrobiona ze zmiętego papieru, tekturowe pudełko lub zwykła siatka na zakupy. Oprócz przedmiotów przygotowanych samodzielnie warto jest zapoznać się z ofertą producentów, prezentowaną na kocich pokazach lub w sklepach zoologicznych. Maine coony szczególnie lubią zabawki będące w stanie ruchu. Poruszane przez człowieka kolorowe piórka czy błyszczące wstążki zawieszone na sznurku lub plastikowym patyku są ich najpopularniejszym przykładem (ang. teasers). Do samodzielnej zabawy służą natomiast różnorodne atrapy myszy pokryte sztucznym futrem, wełną lub syntetyczną pianką. Maskotki takie mogą wydawać efekty dźwiękowe i zwykle intrygują kota swoim zapachem. Generalnie, wszystko co jest lekkie, małe i dobrze się odbija od ścian jest z reguły atrakcyjnym celem dla kocich pościgów. Nie do wszystkiego jednak pozostawiony bez nadzoru maine coon powinien mieć dostęp. Należy zwłaszcza uważać na ostre i podłużne przedmioty, które w efekcie połknięcia mogą spowodować problemy zdrowotne.
Różnorodne zabawki nie są jedynym źródłem kocich rozrywek. Prawdopodobnie wszystkie maine coony uwielbiają spędzać czas w swoich punktach obserwacyjnych, skąd mają możliwość przyglądania się zachowaniu domowników lub podglądania ptaków za oknem. Aby im to ułatwić, można własnym sumptem zbudować kocie meble, których głównym składnikiem będą rozmieszczone na różnych poziomach półki. Można również zakupić tego typu konstrukcje. Ich centralnym elementem jest zwykle kocia buda umieszczona na drewnianym kołku. Dodatkowo, na różnych wysokościach umocowane są półki, a komfort korzystania podnosi obicie z wykładziny dywanowej.

Pieniek do drapania

U kota odruch drapania różnych obiektów wynika z dwóch powodów. Pierwszym z nich jest chęć oznakowania terytorium za pomocą wydzieliny gruczołów potnych znajdujących się na łapach. Drugim powodem jest potrzeba usunięcia obumarłych komórek pazurów. Koty mają indywidualne preferencje dotyczące powierzchni do drapania. Większość bardzo chętnie korzysta z pokrytych materiałem fragmentów mebli. Tę niekorzystną dla domowego wyposażenia skłonność można przynajmniej częściowo wyeliminować poprzez zakup pieńków do drapania. W sklepach zoologicznych dostępna jest duża różnorodność tego typu akcesoriów. Powierzchnia przeznaczona do drapania jest najczęściej pokryta wykładziną dywanową lub jutą i może być ustawiona pionowo, poziomo lub ukośnie. Wybór pieńków powinien być poparty obserwacją zachowań kota.

Miejsce do spania

Koty rasy maine coon znane są z tego, że zasypiają w przedziwnych pozycjach i miejscach. Jeśli z jakichś przyczyn nie odpowiada to współmieszkańcom, mogą oni zaoferować zwierzęciu alternatywne rozwiązanie. Będące w sprzedaży miękkie i przytulne legowiska lub domki są silną pokusą dla prawie każdego kota. W przypadku stwierdzenia niechęci zwierzęcia do nowego miejsca do spania należy poeksperymentować z innym jego usytuowaniem. Ciepła i nasłoneczniona lokalizacja w połączeniu z zapachem kocimiętki jest z reguły wystarczającą zachętą.

Przenioska

Nawet właściciel maine coona stale przebywającego w domu powinien być przygotowany na momenty, kiedy zwierzę, choćby na krótki czas, będzie musiało opuścić mieszkanie. Na okoliczność np. wizyty w klinice weterynaryjnej kotu należy zapewnić bezpieczny sposób transportu. Trudno jest przewidzieć reakcje zwierzęcia na nowe otoczenie, dlatego z całą pewnością niewskazane jest jego przenoszenie na ręku. Nieco lepszym wyjściem będzie zapakowanie kota do dużego tekturowego pudła lub obszernej torby (oczywiście z odpowiednią wentylacją). Trzeba jednak wyraźnie stwierdzić, iż w skrajnych sytuacjach, takich jak wypadek drogowy, transportowane zwierzę będzie miało marne szanse przetrwania bez szwanku. Z tego powodu każdy opiekun kota powinien posiadać odpowiednią, dobraną pod względem wielkości przenioskę. Jej użycie jest najbezpieczniejszą formą transportu domowych zwierząt. Przenioska zwykle stanowi plastikową, otwieraną skrzynkę, wyposażoną w liczne otwory wentylacyjne. Duża sztywność składanej z elementów konstrukcji zapewnia kotu właściwe bezpieczeństwo podczas przenoszenia, a człowiekowi wygodę użycia i łatwość przechowywania w domu.

Książeczka zdrowia

W momencie zakupu kociaka nowy właściciel powinien uzyskać od sprzedającego informacje dotyczące rodzajów przebytych szczepień i badań oraz ich dokładnych terminów. Zazwyczaj notatki tego typu zawarte są w przekazanej wraz ze zwierzęciem książeczce zdrowia. Dokument ten służy do rejestracji opieki weterynaryjnej w ciągu całego życia kota. Często kolejne szczepienia oznacza się poprzez wklejanie pochodzących ze szczepionek etykiet.
W ciągu pierwszych dni pobytu małego maine coona w nowym domu warto jest odwiedzić klinikę weterynaryjną w celu przebadania zwierzęcia i sprawdzenia wpisów z książeczki zdrowia. Wykryte podczas tej wizyty problemy zdrowotne czy defekty mogą stanowić podstawę do ewentualnej reklamacji.