Pod rozwagę

Decyzja o przyjęciu pod własny dach jakiegokolwiek zwierzęcia jest wydarzeniem, które w znacznym stopniu zmienia życie domowników. Podejmując ją musimy mieć na uwadze fakt, iż czynimy długoterminowe zobowiązanie, którego skutki możemy odczuwać kilkanaście i więcej lat. Musimy także zdać sobie sprawę, iż domowe zwierzę nie jest rzeczą, która nam się należy. Przeciwnie - możliwość wzięcia pod opiekę psa, kota, kanarka czy przedstawiciela innego gatunku należy traktować jako nasz wspaniały przywilej. Zanim więc ostatecznie zdecydujemy się na wybór kociaka, spróbujmy odpowiedzieć sobie na kilka pytań.
Czy koniecznie musi to być kot?
Najbardziej charakterystyczne cechy kota w porównaniu z innymi zwierzętami to indywidualistyczna natura i poczucie własnej godności. Wbrew niektórym opiniom nie jest on samotnikiem. Powściągliwość w okazywaniu uczuć wynika z faktu, iż kot czuje się stworzeniem lepszym od człowieka. Często upomina się o poświęcenie mu trochę uwagi, niekoniecznie w formie fizycznego kontaktu. Niektóre osobniki starają się zachęcić nas do zabawy, innym natomiast wystarcza nasze pełne podziwu spojrzenie. W przeciwieństwie do psa, kot nie będzie codziennie leżeć u naszych stóp w całkowitym oddaniu. Całą uwagę skoncentruje natomiast na zaspokajaniu własnych zachcianek, nie stroniąc przy tym od rozmaitych figli. Poświęcenie swojego opiekuna odbierze jako coś naturalnego, co się mu należy.
Czy naprawdę zależy nam na kocie rasy maine coon?
Potencjalni nabywcy kotów czystej rasy często błędnie zakładają, że rodowód jest swoistym świadectwem "jakości" zwierzęcia. Tymczasem dokument ten w żaden sposób nie gwarantuje stanu zdrowia, kondycji fizycznej, czy prezencji zapewniającej zwycięstwa na wystawach. Rodowód jedynie stwierdza, iż dany osobnik stanowi potomstwo przedstawicieli jednej konkretnej rasy i w konsekwencji sam należy do tej samej rasy. Na zakup kota rasy maine coon powinny się więc zdecydować osoby, których zachwyca niezwykły wygląd i osobowość tych zwierząt. Z całą pewnością chęć osiągnięcia materialnego zysku z przyszłej hodowli nie może być ku temu jedyną zachętą.
Czy będziemy mogli poświęcić trochę czasu naszemu maine coonowi?
Oczywiście opieka nad naszym kotem nie musi pochłaniać kilku godzin dziennie, to nie jest konieczne. Przeciętnie dwa razy w ciągu dnia należy podać zwierzęciu jedzenie i picie, a także uprzątnąć nieczystości z kociej ubikacji. W zależności od stanu futra maine coon będzie wymagał okresowego szczotkowania i czesania. Przycinanie pazurów nie będzie konieczne, jeśli nasz kot nie będzie uczestniczył w profesjonalnych pokazach. Dobrze jest zapewnić zwierzęciu kilka minut dziennie wspólnej zabawy, nie należy więc ignorować żadnych prób zachęty z jego strony.
Czy jesteśmy świadomi kosztów?
Kocięta, których wygląd może wróżyć szanse odnoszenia sukcesów na międzynarodowych wystawach osiągają ceny wyższe od tych, których prezencja predestynuje raczej do pozostawania w domu. Należy pamiętać o tym, iż podział dokonywany przez hodowców ma charakter subiektywny i nie jest powiedziane, że kociak z drobnymi defektami nie wyrośnie na championa. Trzeba również stwierdzić, iż w wielu hodowlach w ogóle nie dokonuje się rozgraniczenia na wystawowe i niewystawowe kocięta - wszystkie sprzedawane są w jednej cenie. Najbardziej istotny koszt wiąże się z pierwszym rokiem pobytu maine coona w naszym domu. Oprócz wysokiej ceny (ok. 2 tys. zł), którą należy zapłacić hodowcy, musimy zaopatrzyć naszego kociaka w kuwetę, która stanie się jego ubikacją, miski na pożywienie, legowisko do spania, przyrządy do czesania, przenioskę i zabawki. Pierwsze miesiące wiążą się także z opłatami za szczepienia i ewentualną sterylizację. Do tego wszystkiego trzeba doliczyć bieżące wydatki na pożywienie i piasek do kuwety. Osoby często wyjeżdżające na dłużej niż dwa dni powinny również liczyć się z kosztami pozostawiania zwierzęcia w hotelu.
Czy mamy odpowiednie warunki do tego aby trzymać maine coona w domu?
Większość dobrych hodowców warunkuje sprzedaż kociąt od tego czynnika.

Kontakt z hodowcą

Odpowiedniej "jakości" koty rasy maine coon można zakupić jedynie w cieszących się dobrą reputacją profesjonalnych hodowlach. Reputacja taka jest zwykle wynikiem przestrzegania przez hodowcę swoistego kodeksu etycznego. O dobrej hodowli kotów nie świadczy ilość zwierząt, lecz stopień zaangażowania i troski właściciela. Zwierzęta mające wziąć udział w programie hodowlanym są bardzo starannie wybierane na podstawie zgodności wyglądu z ustaloną normą i cech charakteru. Wybór ma zwiększyć szanse uzyskania w przyszłości potomstwa o jak najlepszej charakterystyce, ograniczając jednocześnie możliwości wystąpienia defektów.
Profesjonalni hodowcy są zwykle członkami krajowych i międzynarodowych stowarzyszeń, uczestniczą w wystawach i pokazach, czytają fachowe periodyki, śledzą obowiązujące trendy. Oprócz dbałości o cechy podlegające sędziowskiej ocenie, w dobrych hodowlach baczną uwagę koncentruje się także na kwestiach zdrowotnych. Można mieć pewność, iż kociak tam zakupiony przeszedł badanie weterynaryjne, został zaszczepiony przeciwko podstawowym chorobom zakaźnym i nie jest nosicielem kociej białaczki.
Pomimo faktu, iż większość hodowców z prawdziwą pasją oddaje się swoim obowiązkom wobec kotów, zdarzają się przypadki, w których jedyną motywacją jest chęć zysku. Osoby zamierzające zakupić małego maine coona powinny wykazać ostrożność szczególnie podczas kontaktu ze sprzedawcą, któremu zależy na bardzo szybkim sfinalizowaniu transakcji i który unika zaprezentowania swojej hodowli.
Najlepszą okazją do nawiązania pierwszych kontaktów z hodowcami kotów rasy maine coon jest wystawa kotów rasowych. Podczas rozmowy z właścicielami kotów warto byłoby uzyskać odpowiedzi na następujące pytania:

Jak długo istnieje hodowla?
Jakie jest umaszczenie oferowanych kotów?
Jak często w hodowli rodzą się kocięta?
Jaki jest wiek sprzedawanych kociąt?
Jakie warunki musi spełniać potencjalny nabywca?
Jak wygląda opieka weterynaryjna nad kociętami przed sprzedażą?
W jaki sposób kot jest dostarczany do nowego domu?
Jaka jest cena oferowanych kociąt?
Czy możliwe jest osobiste odwiedzenie hodowli?
Czy i w jakich okolicznościach możliwa jest reklamacja?

W trakcie zadawania pytań dobrze byłoby także pokusić się od odgadnięcie powodów, dla jakich określony hodowca zajmuje się kotami rasy maine coon - czy jest to miłość do zwierząt, czy do pieniędzy. Zdarza się, że gdy decyduje ten drugi czynnik, hodowla składa się z podejrzanie okazałych osobników. Bardzo istotną sprawą jest profesjonalna opieka weterynaryjna, dlatego wszelkie oznaki bagatelizowania przez wystawcę kwestii zdrowotnych powinny działać zniechęcająco na potencjalnego nabywcę. Równie ważne są problemy żywieniowe, rozmowa na ich temat także może pomóc w podjęciu decyzji o zakupie. W tym przypadku szczególnie trzeba unikać hodowców zachwalających dziwne diety oparte o składniki wegetariańskie lub pożywienie przyrządzane samodzielnie w domu. Akcentowanie przez wystawcę tzw. słodkiego lub dzikiego wyglądu, typowe dla amerykańskich hodowców, należy potraktować z przymrużeniem oka.
Na pewno zaufanie wzbudza właściciel hodowli, który posiada dużą wiedzę i przekazuje ją z entuzjazmem. Dodatkowo na korzyść wystawcy może zadziałać zaproszenie potencjalnego nabywcy do odwiedzenia miejsca, gdzie trzymane są zwierzęta. Warunki tam panujące powinny charakteryzować się czystością i brakiem występowania nieprzyjemnych zapachów. Dorosłe i młode koty nie powinny być trzymane razem. Kocięta oczekujące nowego właściciela również powinny być odizolowane od reszty. Segregacja między innymi pozwala zmniejszyć ryzyko zarażenia młodych, które szczególnie są podatne na choroby. W dobrej hodowli stosuje się regularne szczepienia oraz podejmuje kroki uniemożliwiające wystąpienie zagrożenia wirusem białaczki czy wirusem obniżonej odporności układu immunologicznego. Zwiedzający hodowlę powinien skupić się na obserwacji zwierząt pod kątem objawów kociego kataru i łzawiących oczu.
O ile warto jest odwiedzić miejsce, gdzie mało znany hodowca przetrzymuje swoje koty, o tyle wizyta w najlepszych hodowlach nie jest konieczna, a wyboru kociąt można dokonać na podstawie zdjęć.
Właściciele kotów rasy maine coon, którzy dbają o dobro swoich podopiecznych, a tym samym o własną reputację, zwykle starają się dosyć dokładnie poznać przyszłego nabywcę zwierzęcia. Sprawdzenie warunków mieszkaniowych osoby zainteresowanej zakupem jest jedną z praktyk wymaganych przez MCBFA. Decyzja o sprzedaży określonego kota konkretnej osobie może być uzależniona od takich czynników jak: wielkość mieszkania, ilość i rodzaj innych zwierząt tam trzymanych, możliwość zapewnienia nowemu domownikowi właściwego pożywienia i opieki weterynaryjnej itp. Troskliwi hodowcy po sprzedaży zwierzęcia z reguły utrzymują kontakt ze swoimi klientami i chętnie służą im radą, szczególnie podczas pierwszych kilku miesięcy. Ci sami także bez problemu godzą się na zwrot maine coona np. w przypadku braku jego akceptacji ze strony innych zwierząt domowych, czy wystąpienia objawów alergicznych u mieszkających tam osób.

Wiek do sprzedaży

Obecnie przyjęło się, że nie sprzedaje się kociąt, które mają mniej niż 12 tygodni. Zakup młodszego kociaka przede wszystkim pozbawia go możliwości spędzania czasu na zabawie z rodzeństwem, co jest niezwykle istotne dla rozwoju jego cech społecznych. Często zdarza się, iż bardzo młode kocięta, nie nauczone przez rówieśników reguł fair play, agresywnie zachowują się w stosunku do człowieka. Z czasem też stają się nieufne w stosunku do nieznajomych, a swój strach okazują w sposób niezwykle gwałtowny. Równie ważny jak przebywanie z innymi kotami jest dla maine coona ciągły kontakt z człowiekiem. Przyzwyczajanie małego zwierzęcia do obecności człowieka powinno zacząć się w drugim tygodniu życia. Decydując się na zakup kociaka, warto jest zapytać czy miał on okazję, by wystarczająco przyzwyczaić się do ludzkiego towarzystwa.
Bardzo młode zwierzęta stanowią większość oferowanych do sprzedaży kotów. Należy jednak zdać sobie sprawę, że ich figlarne, absorbujące uwagę usposobienie nie jest odpowiednie dla każdego. Dla starszych osób ustatkowany miłośnik drzemek na kolanach wydaje się być lepszym towarzystwem od malucha uwielbiającego wspinać się po ludzkich nogach.

Wybór kociaka

Przede wszystkim wybrany maine coon musi być zdrowy. Zdrowy kociak charakteryzuje się bystrością, czujnością, zainteresowaniem otoczeniem. Przejawia wielką ochotę do zabawy zarówno z innymi kotami, jak i z człowiekiem, porusza się dobrze skoordynowanymi ruchami. Jego oczy i nos są wolne od wysięków, brak jest objawów kataru. Uszy są czyste, bez woskowiny i ciemnych naleciałości sugerujących obecność roztoczy. Przeciętna waga ośmiotygodniowego kociaka waha się w granicach 0,7 - 0,9 kg.
Istnieją drobne różnice w zachowaniu kocurów i kotek. Kocury są bardziej opanowane i łatwiejsze we współżyciu z innymi zwierzętami. Kotki natomiast mają większe poczucie własnej godności, częściej bronią swojego terytorium oraz są stanowcze w egzekwowaniu swoich praw.
Jeden czy więcej?
Koty rasy maine coon między innymi wyróżniają się umiejętnością akceptacji innych zwierząt żyjących w domu, w tym także innych kotów. Trzeba jednak podkreślić, iż ich zdolność do życia w pełnej harmonii z innymi osobnikami ma pewne granice. Jest to typowe dla prawie wszystkich kotowatych, a jedyny wyjątek stanowią lwy, które żyją w stadach. Pozostali przedstawiciele rodziny kotów preferują życie jedynych władców swojego terytorium i wszystkiego co się tam znajduje.
Przynosząc kolejnego kota do domu nigdy nie można przewidzieć reakcji zwierzęcia, które już od pewnego czasu tam przebywa i czuje się terytorialnym właścicielem. W większości przypadków najdalej po kilku tygodniach nowy domownik zostaje zaakceptowany. Zdarza się jednak, że mimo wysiłków człowieka, koty nie mogą nawiązać porozumienia. Chęć dzielenia się terytorium może być uwarunkowana wiekiem i płcią nowoprzybyłego zwierzęcia. Para wykastrowanych kocurów lub para kocur i kotka "dogaduje" się łatwiej niż dwie kotki. Nawet po okresie akceptacji, w przypadku pary mieszanej, można zauważyć, iż od czasu do czasu kocur "dokucza" swojej towarzyszce. Sporą trudność "ustatkowanemu" dorosłemu kotu często sprawia przyzwyczajenie się do obecności kochającego nade wszystko zabawę kociaka. Swoją niechęć może okazywać agresją. Najmniej problemów z wzajemną adaptacją będą mieli właściciele kociaka, którzy zdecydują się na zakup jeszcze jednego młodego kota. Podobny wiek obu zwierząt z reguły świadczy o podobnym stopniu rozwoju cech fizycznych i społecznych. Dopasowanie pod względem wieku jest w przypadku kociąt dużo istotniejsze niż dopasowanie pod względem płci. Pierwsze miesiące życia mają charakter wybitnie rozrywkowy i poznawczy, dlatego drugi kociak w domu nie jest postrzegany przez pierwszego jako intruz na jego terytorium, lecz jako kumpel do zabawy.
Generalnie, decyzja o zakupie dodatkowego kota powinna wynikać z naszej miłości do tych zwierząt. Na pewno nie może być ona wynikiem skądinąd błędnego przekonania o osamotnieniu naszego małego drapieżnika.

Nowy kot w domu

Istnieją różne techniki zapoznawania jednego zwierzęcia z drugim. Zazwyczaj proces ten odbywa się w sposób najprostszy z możliwych - przynosi się nowego kota do pomieszczenia, w którym przebywa domownik i to wszystko. Zwykle wtedy zadomowione zwierzę zaczyna groźnie prychać na intruza, czasem w ruch idą pazury. Po kilku dniach napiętej atmosfery przybysz powinien cieszyć się względną akceptacją.
Łagodniejszy sposób polega na umieszczeniu obu kotów w oddzielnych, przegrodzonych drzwiami częściach mieszkania. Pierwszy kontakt zwierząt ogranicza się tutaj do poznawania zapachu dochodzącego spod drzwi. W czasie kilkudniowej izolacji szczególnie wiele troski i ciepła należy okazywać starszemu mieszkańcowi, który może być nieco zdezorientowany całą sytuacją. Po tym okresie przychodzi moment na wzajemne przyglądanie się jednego zwierzęcia drugiemu. Kilka minut dziennie spędzane razem na początku, stopniowo wydłuża się aż do chwili, gdy uznamy, iż oba koty przyzwyczaiły się do siebie i mogą stale przebywać w swoim towarzystwie.

Maine coon i inne zwierzęta domowe

O ile koty rasy Maine coon są z reguły niechętnie nastawione do nowoprzybyłych do domu kotów, o tyle z dużą tolerancją odnoszą się do innych zwierząt domowych, w tym także psów. Należy jednak zwrócić uwagę, iż nawet u psich ras uznawanych za wyjątkowo łagodne zdarzają się osobniki, które postrzegają kota jako potencjalną zdobycz. Konfrontacja dorosłego kota z agresywnym psem może w skrajnych przypadkach skończyć się bardzo źle dla obu stron - utratą życia przez pierwszego lub utratą wzroku przez drugiego. Szczególnie narażone na niebezpieczeństwo są w takich przypadkach kocięta. Niezależnie więc od rasy, każdy pies musi być trzymany na smyczy podczas pierwszego kontaktu z kotem. Po okresie zapoznawania się będzie można ocenić, czy nasze zwierzęta zostaną przyjaciółmi, czy wrogami.
Podobnie jak w okresie dorastania z innymi kotami, kocięta uczą się tolerancji przebywając w otoczeniu innych zwierząt. Dzieciństwo spędzone wraz z ptakami, królikami, świnkami morskimi czy chomikami owocuje w przyszłości jeśli nie przyjaznym, to przynajmniej obojętnym stosunkiem dorosłego kota do tych zwierząt. Większość kotów ze szczególnym respektem odnosi się do dużych papug.